Ja, wel… ek skryf hard (is dit die regte woord? Ek is besig om manies te raak oor woorde) die laaste tyd. Eintlik doen ek meer navorsing as skryf, maar dit is ‘n ander storie.

Cool runnings.

Ek blaai deur Martinus De Beer se HEMELHEL en my oog vang die openingsblad se aanhaling “Tussen lyne staan geskryf wat net ons weet”. Dit kom uit ‘n lied WANT NET ONS WEET, om en by uit 1995. Ek het dit ook saam Rina Hugo gedoen die eerste keer toe ek Sun City gespeel het. Dankie Martinus en ek hoop jou boek doen goed.
Is jy ‘n Bloemfonteiner?

Steve Hofmeyr sê vir my dankie. Dit is ek wat vir hom moet dankie sê – vir al die woorde, musiek en vreugde wat hy in ons almal se huise en harte ingebring het. En dankie vir die woorde waarsonder ‘n dieper betekenis in Hemelhel verlore sou gaan.

Ja, ek is ‘n Bloemfonteiner in murg-en-been. Alhoewel ek in Namibië gebore is en ‘n gedeelte van my hart altyd sal terughunker na die woestyn, woon ek die grootste gedeelte van my lewe in Bloemfontein. Ek was ongelukkig nie in Grey College nie (vir die wat weet hoekom ek dit nodig ag om te sê), maar is ‘n JF’er al die pad.

Dit is toe baie makliker as wat ek voorsien het. In stede daarvan dat hulle agter in ‘n kamer wegkruip, is hulle toe sommer daar tussen die mense. Ek was steeds skrikkerig. Wat gaan Ruda Landman van my dink as ek sommer net uit die bloute op haar afstorm? “Nog ‘n mal celebrity-hunter,” het ek vermoed. Nie dat ek is nie, maar ek het soveel respek vir wat sy oor die jare vir Suid-Afrika gedoen het en kan nie dié geleentheid laat verby gaan nie.

Ek benader haar toe maar skelm uit ‘n hoek uit, sluip die hele tyd nader – en mors rooiwyn op ‘n tafel uit (sorry!) – terwyl ek dophou vir ‘n kans om iets te gaan sê. Ek skraap op die ou ent die moed bymekaar en WOW! Sy is ‘n wonderlike mens. ‘n Mens sou dink dat so ‘n groot Suid-Afrikaanse vermaaklikheidspersoonlikheid sou neerkyk op die gepeupel. Maar nee, haar voete is plat op die aarde. Sy het my nie vir ‘n oomblik laat minderwaardig voel nie en ek het nou net nog soveel meer respek vir haar as van te vôre. Baie dankie!

Ek was versigtiger vir Ettiene van Heerden. Hy is ‘n groot naam in die wêreld waarin ek nou my voete probeer vind (‘n mens moet versigtig wees om jouself nie in die voet te skiet nie) en hoog in die lys van skrywers wat ek nog graag wil ontmoet. Nadat ek hom op dieselfde manier benader het as mev. Landman – gelukkig het ek nie weer wyn gemors nie – ontdek ek dat hy is ‘n aangename mens vol advies en kennis.

Die res van die aand was fantasties, van die heerlike kos, gratis wyn en die live onderhoud tot by die geskenkpakkie aan die einde. Baie, baie dankie vir almal betrokke. Ek sweef nou nog op ‘n wolk.

P.S. die volgende boeketafel is oor drie maande. Sien gerus Boeke-Insig se tuisblad, of kliek hier.

hierdie idee is al banaal in die literatuur, en dit is nie 208 bladsye se deurlees werd nie

…nog soos ‘n mes in my rug sit, moet ek Loftus Marais bedank vir sy interessante resensie.

Maar dit is die resensies oor die resensie – iets briljants wat ek nog nooit van te vore gesien het nie – wat my aandag getrek het. Dit bewys weereens dat daar tussen die lyne van Hemelhel vir elke persoon ‘n ander storie lê. Party van die resensente se name ken ek en dit is ‘n eer om deur hulle beoordeel en verdedig te word. Ander ken ek nie, maar is verras deur hul treffende kommentaar.

Wonder jy nog steeds waarvan ek praat?

Gaan na Litnet se webwerf, beweeg die muis oor boeke/books en klik dan op resensies/reviews. Kies by die opsie select subcategory “Afrikaans”. Rol na onder en soek vir die resensies wat die naam Hemelhel bevat (sien, ‘n mens kan rekenaartaal in Afrikaans skryf).

Uiteindelik het ek die uiteenlopende en eerlike kommentaar gekry waarvoor ek al so lank wag. Jippee!

In the last weeks, after having a few virus exposure scares – the real life ones, not the computer kind – and being forced by Eskom to stop writing in the middle of a creative free flow, I have come to realize how resilient we South Africans have become – this without having to mention crime.

I applaud the media for dragging the truth bit by bit out of Eskom and not giving up on reporting crime. Keep up the good work.

My motto: Keep on resisting bad service! It worked before, it will work again.

I had an bump in with karma today, I set up an interesting opportunity for myself and just as I though the attempt got lost in red tape, I get an e-mail back. Here’s hoping it all goes well. No kama today, though!

More details to follow – provided that there is details to follow.

Although Hemelhel has been on the shelves a few months now, it still feels like something that happened to someone else, as if the memories I have of the months slaving in front of my laptop, attending the launch, reading reviews and having various book discussions belongs to some greater being than lil’ ol’ me.

The process of writing is again leaving me feeling inept and mediocre, which means I must be working on something great – I hope. I will not really know until it is finished, approved, edited and the reviews and sales data are in.

S.A. Partridge and Derick Muller are due to appear at the Suidoosterfees in a sixty minute discussion with the topic what is it like to publish your first book. I am guessing someone will ask them how do you write a book – at least, that is what I would like to ask them.

Since finishing editing, I’ve spent a lot of time on the internet researching this very question, which is strange, being a published writer and a good way into my next book – or rather my next book a good way into me (books have a way of finding their own course, turning the writer into a simple copywriter for his own creation).

There is no real consensus on the matter and I have found a lot of advice that makes no sense and/or utterly contradicts itself. Yet, a lot of it seems to work in its own weird little way. I have decided to regard it all as I regard politics: it is mostly devoid of logic and frequently makes no real sense, but we need it anyway.

I guess the block I am feeling has to do with feeling mediocre and inept, caused by my writing, which I aim to achieve by getting rid of my block, which makes me feel mediocre and inept. And so the vicious circle continues…

Or it is just simple Second Book Syndrome. Who knows?

On advice from PG du Plessis, I’ve gone out and bought some super glue and attached myself to my desk chair – well, not really, but you get the idea.

So, this is me, poking you through countless wires and aerial transmissions right into the eclectic comforts of your home.

Enjoy the blog and Happy New Year to all!

P.S. I am accepting applications for a muse, seeing as my last one fled to the other side of the country – was it something I did? Enquire within.

Die krag van hierdie debuut lê daarin dat dit die lewe uit die perspektief van die depressielyer vir jou nuut maak. In die hartjie van die Vrystaat is daar ‘n huis met ‘n wit muur daarom. Agter dié muur ontvou verhale waarvan bitter min mense ooit hoor. Dié huis is die kliniek vir depressielyers. ‘n Jong pasiënt stap die kliniek binne. En saam met hom ervaar jy die onbekende en afgeslote wêreld. Op sy gemaak-weerbarstige manier ervaar die leser al die roetines, sien die personeel en ander pasiënte uit sy sardoniese perspektief en beleef sy grille, sy gemoedskwellings en vertwyfeling. Die aantal weke in die kliniek word ‘n meesleurende verhaal – dit word die ontdekking van ‘n wêreld. Ook ‘n boek vir die ouer of jonger leser.

– Protea Boekwinkel nuusbrief